woensdag, 09 augustus 2017

Tikken-eitje.

Je kan momenteel geen krant openslaan of TV aanzetten of je wordt om de oren geslagen met nieuws over eieren. Wat is er aan de hand ? Blijkbaar vond men in een aantal eieren de giftige stof Fipronil. En zonder enige overdrijving is de communicatie verre van duidelijk. Geen gevaar maar duizenden eieren worden wel vernietigd. Lage dosis maar later dan weer hoger dan de norm. En ondertussen is men druk op zoek naar een zondebok van deze volgens sommige nieuwe voedselcrisis. 

7a2af6c65b8861e32d3066c7c6be9872--gadget-egg.jpg

Wat we ondertussen weten is dat een Belgische firma het niet zo nauw neemt met de strenge regels die zulke producten vereisen en een mengsel op de markt gooit die dingen bevat die via de kippen in de eieren terecht komen. Een Nederlandse firma die graag een stuk van de denkelijk vette koek wilde leurt met die producten in Nederland met kwalijke gevolgen voor heel wat Nederlandse consumenten en eierboeren.

Schuldige.

De politiek is nu druk op zoek naar een schuldige. En het FAVV (het voedselagentschap) krijgt stevige kritiek. Maar dat zijn volgens ons allemaal vijgen (of in dit geval eieren) na pasen. Want naast de consument die met grote twijfels de supermarkt binnenstapt om zijn dagelijks eitje te gaan kopen zijn de grote slachtoffers de landbouwers die van eieren hun dagelijks brood maken (dit lijkt wel op een mirakel uit de bijbel). Zijn zij de slachtoffers ? Hoor ik jullie luidop denken. Jazeker, want zij zijn meegesleurd in een landbouwsysteem waar massaproductie en schaalvergroting worden verkondigd als de enige juiste weg. Onder druk van machtige landbouworganisaties en financiële instellingen worden landbouwers steeds verder gedreven om hun bedrijven uit te breiden en te vergroten. Steeds strengere regels en een consumptiemaatschappij die enkel tevreden is met een door de reclame verheerlijkt perfect product nopen diezelfde landbouwer tot ingrepen die balanceren op het randje van het toelaatbare. Enkel via deze weg is hun bedrijf leefbaar. Een echte keuze is er niet. Of toch wel ?

763.jpeg

Huis en tuinkip.

Ooit was het anders. In elke achtertuin vond je een clubje kippen. Meestal vergezeld door een stoere haan die zijn harem elke morgen begroette met gezellig gekraai. Het keukenafval werd niet in de groene container gekieperd maar diende als een welkome aanvulling voor de eigen eierproducentjes. En rond het kippenhok vond je heel wat mee-eters zoals huismussen, spreeuwen, vinken en meer van deze ondertussen schaarser geworden tuinvogels. En de eitjes die je elke dag eigenhandig kon gaan rapen waren superlekker gewoon omdat je ze als het ware zelfs had ontworpen. Maar ondertussen is dit beeld steeds schaarser geworden. Het moment is dichtbij dat je in Bokrijk een ren met kippen kan gaan bekijken met een bordje met een bondige uitleg om onze jeugd te wijzen op dit oeroude gebruik van hun voorvaderen (ik denk zelfs dat dit nu al bestaat in Bokrijk). En een kraaiende haan haalt tegenwoordig regelmatig de regionale bladzijdes van de krant omdat sommige buren dit ervaren als een storend lawaai met een onvermijdelijke sessie bij de vrederechter tot gevolg. 

Jammer, want dat gebruik zou nooit hebben geleid tot een eiercrisis. En onze geldbeluste vergif-leveranciers zouden hun bedrijf al lang hebben moeten opdoeken. En de tikken-eitjes die je 's morgens aan het ontbijt zou voorgeschoteld krijgen zouden 200% zeker kerngezond zijn. Daar kan je vergif op innemen.

June-23-2012-14-31-18-sgfsg.jpg

20:20 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

woensdag, 02 augustus 2017

Klein grut.

Een bezoek aan ons natuurgebied is altijd een avontuur. Bezoekers kunnen heel wat planten en dieren tegenkomen en meestal zijn het de opvallende en grote beesten die op de foto mogen. Vooral onze Schotse Hooglanders blijken gegeerde fotomodellen te zijn.

Maar zoals zo vaak in het leven zit het soms in een klein hoekje. Daarom is het dan ook een aanrader om je hoofd eens in een bosje planten of (voor de dapperen) brandnetels te steken. Want die verbergen een fascinerende wereld met kruipende, kriebelende en wriemelende bewoners. Zo divers dat we met een oplijsting van alle soorten onze blogruimte in één keer zouden opgebruiken. Zo kleurrijk dat je je soms in een donker regenwoud waant. Zo boeiend dat je denkelijk te laat gaat thuis zijn voor het eten.

Achtpotige wesp.

2 aug 170001-5.jpg

Wat dacht je bijvoorbeeld van deze beauty. De wespspin of nog iets spectaculairder, de tijgerspin is een opvallende verschijning. Je kan ze tegenkomen in onze gebieden. Maar dan moet je zoals al gezegd wel door de knieën. Ze weeft haar web met de kenmerkende zigzag-tekening tussen de plantjes waar nietsvermoedende voorbijvliegende insecten langskomen. Met een verbluffende efficiëntie waar menig manager stikjaloers op zou zijn draait ze haar prooien in een zelfgesponnen pakketje om ze voor de latere hongertjes te bewaren.

Vuur.

2 aug 170001-3.jpg

Of heb je het meer voor dit schitterende vlindertje, de kleine vuurvlinder. Tevens een bewoner van onze beemden. Klein maar fijn is hier de boodschap. Tijdens zijn vlucht opvallend oranje flikkerend. Net als een waarschuwend verkeerslicht. Maar eenmaal in zit plots verdwenen van de aardbodem. Je zal hem pas ontdekken als hij zijn kleine vleugeltjes weer even open en dicht doet. De naam is terecht gekozen want het is een echte vuurbol wanneer hij opnieuw opvliegt naar de volgende bloem die zijn nectar voor deze schoonheid graag ter beschikking stelt.

Spits.

2 aug 170001-4.jpg

Nog niet moeilijk genoeg ? Dan gaan we op zoek naar sprinkhanen. Zoals deze zuidelijke spitskop. Leuke namen zijn er trouwens genoeg in de familie van deze jumpertjes. Het wekkertje, de krasser, het negertje, de sabelsprinkhaan je kan het zo gek niet bedenken of ze bestaan. Ik vind het steeds intrigerend om te zien hoeveel sprinkhanen er wegflitsen als je door een grasland of ruigte struint. Honderden wegspringende groene beestjes die even snel als je ze zag opspringen weer verdwenen zijn. Ook hier moeten we door de knieën om te ontdekken wie er allemaal rond onze voeten leeft. Plots ontdek je op blaadjes, takjes en grashalmen uitsteeksels die bij nader onderzoek oogjes en pootjes blijken te hebben. Als je nog dichterbij probeert te komen (waardoor ze gegarandeerd nog een tiental keer verder van je wegspringen) ontdek je dat het heel wat verschillende soorten zijn. Met elk opvallende en verbluffende  tekeningen, kleuren en vormen.

Boeiend. Heel boeiend. Een ware insecten-safari vlak bij je deur. Dat moet je zeker eens gaan doen.

 

21:34 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

woensdag, 19 juli 2017

Het zuiden nadert.

Tijdens deze vakantieperiode trekken heel wat gezinnen naar het zuiden. Op zoek naar de zon. En die is blijkbaar op dit moment daar ruimschoots te vinden. Maar wat wij merken is dat dat zuiden ook stilaan naar ons toekomt. Heel wat zuiderse soorten duiken meer en meer op in ons landje. Een gevolg van de klimaatopwarming.

Kleurrijk.

En in een eerste reactie zijn we daar niet echt rouwig om. Denk maar aan soorten als roodkopklauwier, hop, slangenarend en bijeneter. Soorten waar we vroeger reizen voor planden naar Spanje, Hongarije of het zuiden van Frankrijk. En nu duiken deze soorten met de regelmaat van de klok bij ons op. 

Merops_apiaster_(1).jpg

De kleurenpracht van bijeneters.

Laten we de bijeneter eens van wat dichterbij bekijken (hij is het zeker waard). Tientallen jaren geleden een enkeling die opdook en die dan horden vogelkijkers trok. Maar nog niet zo lang geleden waren de eerste broedgevallen bekend in Oost-Vlaanderen. En vanaf 2007 doken ze ook af en toe op in onze regio. Een soort die bij elke waarnemer een zuiders gevoel oproept van brandende zon over een uitgedroogd landschap. Maar als we de berichtgeving over de laatste periode van onze weerman en weervrouw even herbeluisteren komt dat fenomeen hier nu ook voor. Dus voelt deze soort zich hier misschien beter thuis dan dat wij denken.

Schermafbeelding 2017-07-19 om 18.04.30.png

Waarnemingen in onze regio van bijeneter sinds 2005.

Kleine grut.

Maar dat de hele santebeklan aan het opschuiven is kan je nog veel beter zien aan de andere soortengroepen. Bij de insecten, vlinders en libellen zie je ook steeds vaker soorten opduiken die eigenlijk thuishoren in het warme zuiden. Bij de libellen maken ze het ons makkelijk en staat er gewoon zuidelijk voor. De zuidelijke glazenmaker, de zuidelijke heidelibel, de zuidelijke oeverlibel. Ze duiken hier plots allemaal op. Eentje was zelfs zo vriendelijk om in onze eigen Grote Beemd een tijdje op bezoek te komen. Tussen zijn plaatselijke familiegenoten vloog hij dapper rond aan de pas gegraven poelen en beekjes aan Graetmolen. Het scherpe oog van onze conservator Gert kon hem (want het is een mannetje) ontwaren tussen al dat libellen-geweld. 

17 juli 20170001-2.jpg

De zuidelijke gast.

Maar de kans is heel groot dat er in onze gebieden en ook elders, zoals bijvoorbeeld in jullie eigen tuin soorten zijn bijgekomen die profiteren van de opwarming van de aarde. Ze breiden hun leefgebied sterk uit onder invloed van voor hen geschikte omstandigheden. Dus dat is toch een goede zaak of niet ? 

Verandering.

Dat is nu net wat we niet weten. De natuur past haar wereldje wonderwel en snel aan aan de gewijzigde omstandigheden. Sommige soorten verdwijnen (en dat zijn er blijkbaar heel wat de laatste decennia) en anderen profiteren van de omstandigheden. De natuur veranderd en kan dit snel doen. Maar wij, de superieure mensheid, hebben het daar misschien wat moeilijker mee. Nog steeds denken heel wat mensen dat het allemaal wel meevalt. Anderen, meestal wetenschappers, waarschuwen ons al jaren dat het anders zal moeten. Want wij zijn blijkbaar een soort die zich niet zo makkelijk aanpast. De natuur zet ons op het lijstje van soorten die gaan verdwijnen. Hopelijk kunnen we het tij nog keren. Het is alvast de hoogste tijd. De zuiderse gasten geven ons een niet mis te verstane boodschap.

18:28 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende