donderdag, 11 juni 2015

Het pelous-syndroom.

Pelous (Wellens voor gazon).

Ik erger mij er elk jaar blauw aan. Het onnodig maaien van bermen in onze regio. Bij een aantal ingrepen kan ik nog volgen. Gevaarlijke punten in het verkeer of die meter langs een fietspad zodat de fietsers niet een stuk de rijweg op moeten. Maar blijkbaar zitten wij met een aangeboren afwijking die ons doet geloven dat gras enkel zin heeft als het netjes gelijk gemaaid is. Zo begon men een dikke maand geleden in een aantal buurgemeentes al systematisch de wegbermen te maaien. En dit deden ze zelfs langs verkavelingswegen, begrijpen wie kan. Ook middenbermen lagen er plots kortwiekt bij, wie heeft daar nu last van hoger gras.

Hierdoor verdween een mooie bloemenweelde onder de maaibalken en krijgen deze kleurbrengers geen kans om zich uit te zaaien en veranderen we onze bermen stilaan in monotone grasstroken. 

653d6670-5674-012c-b065-0050569439b1.jpg

Het zit in onze oer-genen.

Verspilling.

Maar niet enkel de overheid heeft last van dit syndroom. Ook de burger doet goed mee. Rond bijna elke woning ligt het jaar rond een grasmatje. Met gehuurde of gekochte machines worden deze groene tapijten eerst ontdaan van alle "rotzooi" zoals mos of ander niet toegelaten indringers. En vanaf het vroege voorjaar komen de ronkende grasmaaiers van stal. Dit kan gaan van zelfrijdende "schildpadden" tot stevig uit de kluiten gewassen tractors. En minstens één keer per week moet meneer of mevrouw de maai-routine uitvoeren om een "prachtige" gemillimeterd gezin in stand te houden.

Beste maai-mensen, dit is de reinste verspilling. Enerzijds van energie, want heel wat van die maaidingen lopen op benzine en zorgen ook nog eens voor een stevige uitstoot. Maar ook verspilling van mooie natuur. Want wat dachten jullie van een mooie bloemenweide ? Zo veel mooier dan dat saaie gazon. Een zee van kleuren. En zo veel minder werk. Eén of twee keer per jaar maaien en dan het maaisel liefst afvoeren want dat zal die bloemenpracht nog verhogen. Kostprijs, nul komma nul euro. Want we kiezen om te laten groeien wat er vanzelf komt. Zo krijgen we de planten die er van nature thuis horen en zo ook het beste gedijen.

bloemenweide.jpg

Mea culpa.

En ik moet toegeven. Blijkbaar zit die maai-microbe in elk van ons. Ook ik heb een tractortje om te maaien en ook ik (eigenlijk meer mijn vrouwtje) heb de aandrang om mijn gazon "netjes" en kort te houden. Maar ik gooi het vanaf nu over een andere boeg. Ik ga proberen zo weinig mogelijk gazon te behouden en de natuur een deel van mijn tuin terug te geven. Mijn inbreng zal daar beperkt blijven tot het jaarlijks maaien en afvoeren en voor de rest zal ik enkel observeren welke planten er mijn zienswijze delen en opduiken in mijn eigen reservaatje. En tot het daar weghouden van mijn madam op de tractor, want zij heeft een stevige vorm van het pelous-syndroom.

07:58 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.