donderdag, 10 december 2015

Vrijwilligers gezocht.

Ledenavond.

Onlangs organiseerden wij een infoavond over onze werking. Als VZW een jaarlijkse verplichting. Trouwens een leuke en informatieve avond. Enige minpunt, een zeer lage opkomst. We zullen dan ook onze aanpak moeten herzien.

ledendag bokje0001-2.jpg

Het aantal leden van natuurverenigingen stijgt overal, ook bij Limburgs Landschap. Maar mensen vinden die zich actief willen inzetten in die verenigingen dat is een ander paar mouwen. Dus sympathisanten genoeg, maar werkende handen is voor velen een stapje te ver. Te druk, geen tijd , zijn de meest gehoorde redenen. Begrijpelijk in onze maatschappij waar de werkdruk en de stress hoger zijn dan de rustgevende in de wind wiegende bomen rond ons. Volgens ons een reden te meer om de gebieden met die bomen te helpen beheren en zo die vicieuze cirkel van druk-druk-druk te doorbreken. Maar wie zijn wij...

Ondanks de lagere opkomst toch drie nieuwe vrijwilligers kunnen noteren. Dat noem je in voetbaltermen de match winnen omdat ze de beperkte kansen optimaal afwerken. Wij happy...

ledendag bokje0001.jpg

Ook de toogverantwoordelijken hadden een rustige avond.

Klimaatprobleem (bijna) opgelost.

De afterparty was zeker zo leuk als de vergadering zelf. Met een aantal mensen gingen we nog een pintje pakken om de avond te evalueren. Maar het gespreksonderwerp kwam na een paar omwegen bij de klimaattop van Parijs terecht. En dan bleek dat er binnen onze groep duidelijk twee strekkingen waren.

Enerzijds de stelling dat de natuur het probleem wel zal oplossen, maar dat de mensheid dat denkelijk niet meer gaat mee maken (of toch niet iedereen). En anderzijds de stelling dat de mensen stilaan begrijpen dat het anders moet en ze zich gaan aanpassen zodat de slag van de klimaatslinger wordt omgekeerd in de positieve richting. Voor beide stellingen is er iets te zeggen. Maar wat wel duidelijk is is dat de verantwoordelijken die het tij zouden moeten keren het nog niet helemaal begrepen hebben. Ik haal een paar voorbeelden aan die de pers ook had opgemerkt.

Ministaatje België slaagt er in om na veel discussie een akkoord te krijgen tussen onze vier (!!!) regeringen op een vraag van meer dan zes jaar geleden. Nu moeten ze vaststellen dat als er een akkoord zou komen in Parijs ze opnieuw zes jaar achter de feiten aanhollen. Ondertussen houden ze de kerncentrales zo maar eventjes 10 jaar langer open. Arm België.

De oliestaten eisen centen omdat ze door de vermindering van de CO-uitstoot geld gaan verliezen omdat er minder olie zal verbruikt worden. Arme oliesjeiken.

Obama is een sterke voortrekker in de moeilijke weg naar een akkoord. Maar in de VS keurt een of andere regering (want daar zit het ook niet simpel in elkaar) een wet goed die de koolcentrales meer ruimte geeft om CO uit te stoten dankzij de lobby van deze vervuilers. Arme Amerikanen.

China wil wel meedoen aan een akkoord maar enkel als hun economie er niet onder lijdt. Arme Chinezen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als we deze weg blijven bewandelen gaan de aanhangers van stelling 1 gelijk krijgen. Dus hopelijk krijgen we in de toekomst (en dat zal de nabije toekomst moeten zijn) wereldleiders die stelling 2 vorm geven en doordrukken. Wat het gaat worden ? Dat zal de natuur ons later wel vertellen. Want die lost het zonder twijfel zeker op, met of zonder ons.

01.jpg

19:08 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.