donderdag, 07 april 2016

Supertip.

Elk jaar hebben we thuis dezelfde discussie. Zodra de plantjes (onkruid zegt mijn vrouwke) hun kopjes opsteken tussen de straatstenen van onze oprit is het hommeles. Zij wil met de grove borstel (ze heeft zelfs een speciaal ontworpen exemplaar aangeschaft) alle groen verdelgen want dat is toch geen zicht. Ik probeer haar te overtuigen (maar je zal al wel weten wie het laatste woord heeft) om alles gewoon te laten en enkel als sommige plantjes te hoog worden of echt storen dan kan je die nog uittrekken. En wees gerust, voor dat een plantje mij stoort moet het al heel hoog worden.

onkruid.jpg

Proper.

Maar het is geen alleenstaand geval deze jaarlijkse echtelijke mini-twistjes. We zitten dan ook met het idee dat alles rond ons huis pas in orde is als het kort geknipt, mooi gelijnd en ontdaan van alle onwenselijke planten is. Hoe dikwijls hoor ik van landbouwers die samen met mij kijken naar de velden van een collega die iets minder tijd steekt in verdelgen, besproeien en zo meer "kijk eens wat een vuil veld". Een tuin die er bij ligt met langer gras (meestal met veel meer bloemen dan in dat wekelijks gemaaide tapijt) en tussen de bloemperken opschietende wilde exemplaren is een onderwerp voor roddels in de buurt. Een oprit moet mooi geborsteld en ontdaan van elk plantje, blaadje of takje er bij liggen. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Een zienswijze die ons met de paplepel werd ingegeven en ondertussen een ongeschreven wet lijkt.

730571-5ebc9e106e80607c9c9d2b2d5c204af6.JPG

Zo vinden de meesten dat het moet, afgeborsteld.

Rugspuitje.

En we hebben er veel, heel veel voor over om ons territorium in die toestand te brengen. Wekelijks een paar uur gras maaien met een vervuilende zitmaaier. Uren op handen en voeten en met een keukenmesje "onkruid" tussen de voegen van de stoep krabben. Wetende dat die er binnen een paar weken terug staan. Speciaal materiaal gaan huren om het mos uit ons gazon te halen, elk jaar opnieuw. Want mos en gras dat gaat toch echt niet samen. 

En dan heb je het fenomeen van het rugspuitje. Ik ben mij bewust dat ik nu op glad ijs ben geraakt. Maar het moet van mijn lever (die denkelijk al is aangetast van al dat vergif). Velen onder jullie klagen over landbouwers of fruittelers die met hun tractor wolken vergif (zij noemen het lieve bestrijdingsproducten) rondblazen. Een niet te ontkennen gebeuren. En ik denk dat ondanks alle reglementeringen, controles en testen op producten door dat gespuit in de landbouw, ook al houden ze zich aan alle regels, er nog te veel rotzooi in ons eten terecht komt. Maar toch durf ik bijna iedereen met de vinger wijzen. Als wij als consument tevreden waren met iets minder rode appels, iets kleinere tomaten of iets minder perfecte peren. Dan zou de boer die dat alles teelt misschien ook minder moeite steken in het perfectioneren van zijn oogst. 

En dan komen we terug bij het rugspuitje. Wie klaagt over gifverspreidende landbouwers en de volgende dag met zijn rugspuitje zijn tuin staat te spuiten mag wel eens voor de spiegel gaan staan. Ik denk dat er minstens zo veel rotzooi op die manier in ons milieu terecht komt als via de landbouw. En dan ook nog eens zonder enige controle.

28030170-een-cartoon-ongedierte-verdelger-spuiten-met-giftige-groene-pesticide.jpg

Goriske.

Ik heb een gek voorstel. Eentje dat iedereen die het uitvoert heel veel tijd, geld en moeite gaat besparen. En dat ook nog eens goed is voor de natuur. Laten we allemaal starten met een Sam Goriske te doen. Laat het gras maar groeien. Laat het "onkruid" maar bloeien. Laat het mos de voegen maar vullen. Laat de natuur haar gang gaan.

Ik ben er zeker van dat eenmaal iedereen deze stap heeft gezet het stereotiepe beeld van de afgeborstelde en steriele tuin snel uit onze koppekes verdwenen is. Alles zou veel groener en gezelliger worden. Zeker als al die plantjes om ons te bedanken voor onze gastvrijheid ook nog eens hun allermooiste bloempjes tonen. En iedereen gaat tijd hebben om te genieten van al die extra natuur. Want we moeten niet meer zwoegen en zweten rond ons huisje om te voldoen aan de eisen van de buurt. Zou dat niet mooi zijn ? Misschien dat deze droom nog ooit waar wordt. Zelf werk ik alvast (of werk ik net niet) mee om deze te verwezenlijken door alles mooi te laten groeien. Jammer genoeg hoor ik mijn vrouwke net onze zitmaaier starten. Er is nog werk aan de winkel.

picture.png

20:59 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.