woensdag, 27 april 2016

De motivatie.

Vorig weekend kwam ik tijdens het lezen van mijn krant aan het ontbijt (de belangrijkste maaltijd van de dag) een artikel tegen over het klimaatakkoord. Alle staatshoofden van de deelnemende landen zetten hun krabbel op een denkelijk mooi stukje papier om hun engagement officieel te maken. Een hoopgevend weetje dat een aantal jaar geleden niet mogelijk zou geweest zijn. We zijn op de goede weg.

Hopeloos ?

Maar een paar bladzijden verder stoot ik op een ander artikel dat mijn optimistische mood in één klap deed omslaan. In het Europees Parlement werd de vergunning voor de verkoop van het mogelijk kankerverwekkende roundup niet ingetrokken maar "slechts" verlengd met 7 jaar. De reden die werd aangegeven was dat er nog bijkomende studies nodig zijn om aan te tonen dat het werkelijk zo schadelijk is voor onze gezondheid. Een product dat op een paar dagen tijd een frisse groene weide omzet in een bruine woestijn zou heel misschien toch wel een beetje schadelijk kunnen zijn ? Mijn stemmingswijzer sloeg in één keer over naar de negatieve kant.

4f6dbc38c45683c6d943d0f2b2389858.jpg

Mijn geloof in een snelle oplossing van het klimaatprobleem smolt als sneeuw voor de (momenteel ontbrekende) zon. Blijkbaar zitten we met een aantal hardnekkige hindernissen om er te raken. Politici die hun beslissing nemen op basis van het aantal stemmen dat dit kan opleveren op de volgende verkiezingen. Ondernemers die hun bedrijf leiden met als enige motivatie om op zo kort mogelijke tijd zo veel mogelijk geld verdienen. En "gewone" burgers die hun levenswandel laten leiden door gemakzucht, zo goedkoop mogelijke oplossingen en modetrends die door anderen worden opgelegd (meestal zijn dat diezelfde ondernemers en politici van daarnet). Hoe krijgen we dit ooit rechtgezet ? Hopeloos ?

Glinstering.

En toch zat ik zondagnamiddag thuis terug in mijn zetel met een brede smile op mijn bakkes. En dit was te danken aan twee gebeurtenissen van die dag. 

Allereerst ging ik op pad met een bende jeugdige enthousiastelingen die die artikels niet hadden gelezen. Tijdens onze kamwandeling haalden we onze fuiken uit het water om deze kinderen en hun even gemotiveerde mama's en papa's de kamsalamander te laten zien. Davy was wat teleurgesteld omdat in de eerste twee fuiken geen gekamde exemplaren zaten. Maar de meegekomen spring-in-het-veldjes lieten met evenveel enthousiasme de alpenwaters en kleine draakjes over hun handen kruipen. Die glinstering van puur plezier in de ogen van die kinderen stuwden mijn geloofsmeter met grote snelheid terug ophoog. Hier moeten we het toch voor doen. Deze kinderen en de kinderen van deze kinderen verdienen toch niet om een dorre wereldbol te erven omdat wij enkel uit zijn op geldgewin en eigenbelang. En waar ik wel zeker van ben is dat die generatie niet dezelfde schandelijke fouten gaat maken als de idioten die hen vooraf gingen. De drakendoder kreeg het hier wel even warm van.

waterdraakjestocht0001-4.jpg

Terechte riddering van de opbeurende jeugd.

Compost.

En een paar uur later was mijn "ik-ga-er-100%-voor-batterij" weer helemaal vol. Gert had voormiddag al laten weten dat er een nieuwe Broekbeemder was bijgekomen. Samen met Etienne en Gert ging ik namiddag eens kijken. De kudde een stuk alerter en een zenuwachtige koe in de wei. Dan weet je het wel. Het eerste kalfje voor dit jaar was geboren. Een bewijs voor mij van de voortgang der natuur. Die blijft gewoon haar gang gaan. Wel met af een toe een tegenvaller dankzij die idioten die ik al vermelde. Maar blijven gaan is de boodschap. Een signaal dat ik dan ook via onze kleine schot meenam voor de volgende periode. En één ding weet ik zeker. De natuur leest geen krant, die verteert ze langzaam en met gemak tot compost. 

schotse hooglander kalf0001-2.jpg

Welkom kleine schot.

19:04 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.