woensdag, 08 juni 2016

Toevallige ontmoeting met een markante filosoof.

Wat een lange titel deze keer. Maar door die in deze titel vermelde ontmoeting heb ik mijn plannen voor onze blog in laatste instantie volledig overboord gegooid. Toeval bestaat niet zeggen ze soms. 

Steenuiltjes.

Omdat er één nestkast die ik wilde controleren niet bereikbaar was omdat de weide waar ze hing met een hangslot was vergrendeld kwam ik via via bij de eigenaar van de pony's die daar liepen terecht. Het was Gaston zelf die mij namiddag belde dat hij graag meeging om de weide open te doen zodat ik bij de nestkast kon. Zijn beschrijving naar zijn woning had bij mij al een lampje moeten doen branden. "Je gaat mijn huisnummer niet kunnen lezen, want mijn tuin heb ik al 30 jaar niet meer gemaaid". Tot op dat moment een uitspraak die mij voorlopig nog totaal niet deed vermoeden wie ik ging ontmoeten. Toen ik bij zijn huis stopte werd die uitspraak plots heel reëel. Want tegenover het café dat hij als herkenningspunt had vermeld zag ik een bos en langs een kleine, verroeste brievenbus ontdekte ik een smalle ingang. Toen ik die op ontdekkingsachtige wijze inliep kwam ik bij een bouwsel wat zijn huis moest zijn. De deur stond open en mijn geklop en geroep werd eerst met hondengeblaf beantwoord. En iets later stond ik oog in oog met Gaston die blijkbaar op het terras van het café op mij zat te wachten.

Respect.

Hij overspoelde mij dadelijk met een visie op zijn manier van leven. Als mens in de natuur. En als ik rondkeek nam hij dat wel echt letterlijk en tot in het extreme. Zijn tuin was een symfonie van plaatselijke planten, struiken en bomen die alle vrijheid hadden gekregen om te groeien en te bloeien hoe en waar ze dat wilden. Zijn woning was er totaal in opgenomen op harmonieuze wijze. Woning is een groot woord want het bleek een oud boerderijtje dat in "normale" omstandigheden al lang was belast met taksen  die onbewoonbaarheid suggereerden of door één of andere projectmakelaar tot puin was herleid. Zonder ook maar even te twijfelen nodigde hij mij uit om in zijn nederige stulpje binnen te treden. Een gordijn van spinrag aan het plafond en donkere kamertjes met gedrapeerde doeken die de functie van muren hadden overgenomen. Het woord dat menige vlijtige poetsvrouw dadelijk zou uitgesproken hebben kwam zelfs niet in mijn gedachten op. Want het filosoferende en onstopbare pleidooi van Gaston slorpte al mijn aandacht op. Hij vertelde mij van zijn passie voor de natuur waar hij zichzelf in beschouwde als een klein radertje in het geheel. Met duidelijke trots liet hij mij zijn voor hem duidelijk meesterwerk zien. Een boekje vol met met de hand geschreven teksten, foto's, tekeningen en krantenknipsels die hij met zijn visie doordrenkte en vereeuwigde voor het nageslacht. Zijn verhaal van een vlinder die hem de ganse winter vergezelde in zijn slaapkamer en vlak voor de eerste lentezon toch schielijk overleed nam ik met volle teugen op. Die vlinder had hij met een minutieuze precisie in zijn dagboek geplakt achter een stukje plastiek die deze bladzijde voorzagen van een venster met levensechte illustratie van zijn verhaal. Ik vergat bijna waarom ik naar hier was gekomen. Mijn steenuiltjes.

Wijsheid.

Tijdens onze rit naar de weide met de nestkast, tijdens de controle (ze waren jammer voor Gaston al uitgevlogen) en op de terugweg bleef de stroom van gedreven woorden en opvallende uitspraken voorbij komen. En een aantal wil ik jullie zeker niet onthouden.

"Met airco maak je het alleen maar warmer". Zijn visie is dat je met het gebruik van airco veel elektriciteit en energie moet gebruiken wat de opwarming van de aarde dan weer sneller doet verlopen. Een simpele maar heel rake redenering.

"Ook een mug heeft het recht om onmisbaar te zijn". Gaston heeft respect voor elk beestje, plantje of minuscuul organisme in de natuur. Elk wezen heeft zijn recht van bestaan en geeft zin aan het geheel. Amai, wat een diepzinnige uitspraak zet ik nu op deze blog. Maar oh zo waar. Zo vertelde hij mij dat hij zijn muren nooit zou verven omdat hij dan miljoenen organismen zou vernietigen. Extreem, naar het krankzinnige toe zou je denken. Maar toch ook weer raak. 

Een korte ontmoeting met een markant figuur. Velen zouden hem de stempel zonderling, rare kwiet of wereldvreemd geven. Maar misschien kan hij ons wel heel veel van die vreemde wereld leren. Toeval bestaat niet. Ik ben er zeker van dat ik Gaston nog ga tegen komen. En ga genieten van zijn bijzondere kijk op onze wereld en de natuur rondom ons. 

d63dcdb31d842e971d0a1736cd981845_400x400.png

 

 

21:10 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.