woensdag, 26 april 2017

We geven even een Round-Up.

monsanto.jpg

Deze week was het een paar keer in het nieuws. Monsanto, de producent van het omstreden product Round-Up, zou zelf bewerkte onderzoeken hebben opgezet en wetenschappers betaald hebben om deze geloofwaardig te maken door diens handtekening. Als dit klopt is dit een grote schande en een onvergeeflijke misdaad die zwaar moet gestraft worden. 

Maar dan zien we dat de Europese Unie voorlopig geen conclusies trekt. Integendeel, ze blijven beweren dat het product totaal geen gevaar is voor de mens. De macht van het grote geld blijkt ook hier weer sterker dan een eerlijke kijk op deze stinkende kwestie. Voorlopig blijft Round-Up in de rekken staan en produceert Monsanto lustig verder. Want, zo beweren ze, zou het verbod op dit product een enorme ramp zijn voor hun bedrijf. De doodsteek zeggen sommige bronnen. 

Boter.

En dan moet ik toch even slikken. Want als dit bedrijf zo veel van dit product moet produceren om de vraag bij te houden, dan betekend dit dat er ook zo veel van dat vergif gekocht wordt. Door wie ? Door ons. Want in onze maatschappij blijven we zweren met bepaalde streefdoelen waarvoor we zulke producten denken nodig te hebben. In een tuin hoort geen onkruid, in een gazon hoort geen mos en op een oprit mogen alleen klinkers of propere steentjes liggen. En ondanks dat de overheden zelf een pesticide-stop hebben ingevoerd blijven de gewone burgers er lustig op los spuiten. Want zo een klein busje, sterk verdund, dat kan toch geen probleem zijn ?

Unknown.jpeg

Wel, ik stel voor dat je elke morgen een heel klein drupje van dat spul in je koffie doet en opdrinkt. Iemand die dit eens wil proberen? Ik zie niet dadelijk vrijwilligers voor dit experiment. En toch is dit wat we doen door allemaal onze tuinen, gazons en opritten "proper" te houden. Want dat spul komt via de bodem in het grondwater en daarmee dan ook in jouw ochtendlijke koffie terecht. We hebben dus allemaal boter op ons hoofd.

Een appel is rood.

"Maar in de landbouw gebruiken ze toch ook vanalles, en dat is toch goed gecontroleerd". Inderdaad, ik ben er zeker van dat de producten die nu worden gebruikt bij het produceren van ons voedsel een stuk minder ongezond zijn dan vroeger. Maar dat het gezond mag genoemd worden is toch nog helemaal niet zo. 

En ook hier mogen we voor een groot deel de hand in eigen boezem steken. Want wij verplichten de producenten om hun producten zo te laten uitzien hoe wij dat graag zouden willen. De reclamewereld heeft daar ook een grote invloed op. Maar zelf spelen we het spel als hersenloze robots mooi mee. Een appel die moet mooi rood zijn en geen enkel vlekje of bultje vertonen. Vlees moet aan onze normen voldoen, bloedrood en zonder peesjes. Groenten moeten allemaal mooi even groot zijn en liefst een kleur hebben die lijkt op wat er op de foto in ons kookboek staat. Alles wat deze norm niet haalt blijft liggen of belandt op de vuilnisbelt. En ondertussen krijgen we ook hier een hoop rotzooi binnen.

094611e9879f54d3a46b8fca744488a1.jpg

Neen, we moeten durven onze ideaalbeelden die we opgedrongen krijgen door de reclame en de maatschappij opzij te schuiven en te gaan voor een natuurlijker en gifvrije wereld. Laten we al beginnen met onze kinderen bewust te maken dat het niet allemaal steriel en ideaal moet zijn. Maar dat een bemoste oprit, een hoekje met onkruid en een appeltje met een vlekje best ok is. Dan lossen we de problemen van Mosanto en andere geldmachines vanzelf op.

20:27 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

donderdag, 20 april 2017

Op zoek naar de waterdraak.

Momenteel is onze kam-man Davy full-time op zoek naar de beruchte waterdraak, beter gekend als de kamsalamander. Hij schuilt alle poelen en plassen af met zijn fuiken en probeert zo de populatie voor Wellen en omliggende gemeentes in kaart te brengen. Een immens werk, maar eentje met een nobel doel. Het beschermen van een bedreigde soort.

Kammmolchmaennchen.jpg

In Wellen wel.

Wij mogen als Wellenaren terecht fier zijn dat deze beestjes ons willen verblijden met hun aanwezigheid in een paar poelen in ons dorp. En dankzij heel wat naarstig werk van Limburgs Landschap, Regionaal Landschap, de gemeente en een super-gemotiveerde groep vrijwilligers zijn er al heel wat maatregelen genomen om deze soort het naar zijn zin te maken. Poelen geruimd, nieuwe bijgegraven, hagen en bosjes aangeplant en noem maar op. En wij zijn dan ook verheugd dat de populatie lijkt aan te groeien.

Meezoeken.

Davy probeert zo veel als mogelijk mensen te laten kennis maken met deze waterdraak. Het in levende lijve ontdekken van deze prachtige diertjes is een ervaring die je niet snel vergeet. Dan pas besef je dat deze soort beschermen broodnodig is. En nu zondag krijg je de kans om dit mee te maken.

nieuws_20170413_kamsalamanderinulbeek.png

Want Davy gaat dan met wie dit wil op pad om kamsalamanders te gaan zoeken. Dit is samenwerking met PNC (Provinciaal NatuurCentrum). Afspraak is op zondag 23 april om 10u ter hoogte van de Ulbeekstraat 20. Deelname is gratis maar inschrijven is wel verplicht. Dit kan via een mailtje naar nadine.moens@limburg.be. Je doet best stevig schoeisel of laarzen aan. Want waterdraken… zitten in het water.

 

20:00 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

woensdag, 12 april 2017

Bos wordt eindelijk bos.

_MG_2102.JPG

De overheid heeft een aantal hectares zonevreemd bos erkend en daardoor ook definitief beschermd. Heel wat bossen hadden op het gewestplan een andere bestemming zoals landbouw, recreatie of zelfs industrie. Voor heel wat bossen is dit nu omgezet naar bosgebied en natuur.

Kritiek.

Op het journaal werd dit al verkondigd. En ook was er al kritiek van andere instanties of partijen. Natuurlijk is dit geen ideaal plan en vallen er heel wat bossen uit de beschermingsboot. Maar elk perceel dat er wel in valt is er eentje gewonnen. Want bossen zijn belangrijke en kwetsbare biotopen die met één dagje kappen vaak volledig kunnen vernietigd worden. Voor de erkende bossen zou dit niet meer kunnen vanaf nu.  

_MG_2101.JPG

Ulbeek.

En wij zijn verheugd dat de minister de paar echte bosjes die Wellen nog rijk is niet vergeten heeft. De Ulbeekse bossen. Limburgs Landschap heeft deze al een hele tijd in beheer. En dit is nodig. Want het gaat om zeer waardevolle relictjes van wat ooit een prachtig eiken-haagbeukenbos moet geweest zijn. Hoewel het maar kleine snippers zijn herbergen ze toch heel wat mooie planten en dieren. De bescherming is dan ook meer dan terecht.

Zijn onze zorgen dan voorbij. Neen, integendeel. Nog steeds moeten we opletten voor allerlei bedreigingen. Zo knabbelen aangelanden al jaren stilletjes aan de grenzen en worden de bossen elk jaar een stukje kleiner. En sluikstorten, tuinafval en soms ook mest komen we ook wel eens tegen langs de randen. Er is een bosbeheersplan in de maak (of al af) voor dit gebied. Dus hoog tijd dat we ons bos de zorgen en aandacht geven die het verdient.

Schermafbeelding 2017-04-12 om 19.55.44.png

De Ulbeekse bossen op de beschermingskaart.

 

 

20:13 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |