woensdag, 14 juni 2017

De waarheid over de boskaart.

DE BOSKAART - AMATEURISME TROEF

 1e amateurisme

Wie de kans heeft gehad om een blik te mogen werpen op de boskaart – die in mei als een meikever kwam en verdween - zal zeker zijn ogen opengetrokken hebben. De enige echte Wellense bossen – die van Ulbeek - waren zonevreemd en dus “onbeschermd. Dat was fout. Nalatigheid of amateurisme, ambtelijk fout in ieder geval. Wellen heeft sinds jaren - als een van de weinige gemeenten in Vlaanderen - een Ruimtelijke Uitvoeringsplan Natuurkernen. In dat plan zijn de bossen van Ulbeek opgenomen als natuurkern met bestemming natuurgebied. De Wellense bossen zijn dus niet zonevreemd. Ze zijn intussen beschermd – lang voor Vlaanderen het initiatief nam om haar bossen te beschermen.

 back-landschap.jpg

Boslandschap (Marius van Dokkum, 2005)

Het is wel bedenkelijk dat Vlaanderen niet wist dat kleine gemeenten ook een natuurbeleid kunnen voeren. We hebben geen tijd gekregen om ons gram te halen. De boskaart werd ingetrokken door de Vlaamse Minister President. Maar daar had Ulbeek niets mee te maken. Onze bossen zijn intussen wel beschermd. Die van Vlaanderen niet. Als alle gemeenten in Vlaanderen dat gedaan hadden, dan was er geen probleem geweest. En jawel, het werkt. Vorige week aangetroffen, een nieuwe soort in Wellen, de Bosorchis. Het kan niet symbolischer zijn.

2de amateurisme

Dat heeft te maken met het bedenkelijk niveau van de boskaart. Eerlijk gezegd trok de kaart op niets. Keuterboerenkaart, om het maar eens terug te zeggen. Het beleid mocht zo’n kaart nooit of nooit aan de burger voorleggen, uit eigen eergevoel en uit zelfrespect.  De verklaring. In 2016 legde de minister een kaart voor om 12.000 ha zonevreemde bossen te beschermen. Het was een goede kaart. De bescherming betekende geenszins een verbod, maar wel een verhoogde procedure om bossen te kappen, ontwikkelen en een compensatie, ook financieel. Na een bestorming van de ministeriele kabinetten door projectontwikkelaars (in ruime zin) verminderde het aantal ha bos op de boskaart drastisch met de motivatie “beslist beleid”. Om geen gezichtsverlies te leiden werd het verloren areaal vervangen door 10.000 kleine bossnippers. In feite waren die snippertjes het resultaat van een onjuiste digitale overlapping van kaarten, een technisch probleem. Het zijn foutjes die elke planner of landmeter dagelijks meemaakt en er onmiddellijk uithaalt. Maar hier bleven ze dus bewust staan voor de “schone schijn”, om de 12.000 ha te behouden. De kleine snippers moesten het verloren areaal van het zogenaamde “het beslist beleid” compenseren. Geen wonder dat er veel weerstand kwam tegen de boskaart van de duizenden kleine bosjes- en houtkanteigenaars. Het is zeer amateuristisch, ergerlijk en onverantwoordelijk om zo’n slechte kaart aan een openbaar onderzoek te onderwerpen als je weet dat het tot een jarenlang ambtelijk en juridisch kluwen en getouwtrek gaat leiden, dat bovendien pal naast de kwestie gaat. Ik denk dat onze ambtenaren andere dingen te doen hebben. Ik mag er niet aan denken dat dit amateurisme wel eens sluwe gestuurde chaos zou kunnen zijn. Dan is het natuurlijk nog erger.

 

landvolk.jpg

Hendrik Barend Koekoek, bosweg (1849-1909)

 3de amateurisme

Het debat in het Vlaams parlement. Ik heb dat debat gevolgd, 3 uur lang. En het was schrijnend hoe weinig parlementsleden in staat waren om de context van de kaart te snappen en verdedigen, te argumenteren van uit een klimaat- en biodiversiteitsbeleid en de indruk te geven dat ze werk willen maken van een ander Vlaams ruimtelijk en biodiversiteitsbeleid. Het natuurbeleid zit nog steeds in de verdrukking. De strijd tegen natuur blijft een primitieve homosapiense reflex. Natuur is gevaarlijk, de reflex genetisch. Je zou verwachten dat zulk een natuurbeleid geen discussie meer behoeft. Maar neen. Bossen zijn nog altijd bedreigend in Vlaanderen. Vooral de angst om niet te mogen bouwen of verbouwen of telen.  

Ja, we hebben angst van grote bomen. We mogen dan wel beschermde bossen hebben, het natuurbewustzijn van de Belg is bedroevend. Kijk maar eens rondom ons, naar de bomenarmoede in onze tuinen. Welke privéeigenaar heeft er in Wellen al het initiatief genomen om op zijn perceel, in zijn voortuin een grote boom te planten om het straatbeeld te verfraaien ? En waar zijn de grote bomen en houtkanten in onze landbouwgebieden, nochtans nodig voor de bevruchting en soortenrijkdom en het ecologisch evenwicht. We hangen wel nestkasten, aan palen ! En betalen imkers voor het plaatsen van bijenkorven omdat de inheemse bijen verdwenen zijn.

Wel, als dat in onze hoofden niet verandert, dan mogen we de politici niet verwijten om amateuristische te werk te gaan en sjoemelkaarten te maken. Het krampachtig amateurisme is een weergave van ons denken en van onze angst voor grote bomen en robuuste natuur. Daarbovenop het ronduit hilarische pleidooi van Wegen en Verkeer dat straatbomen niet dikker dan 10 cm mogen zijn. Hoe gaan we bomen verhinderen om te groeien ?  

Grote bomen en oude bossen zijn zó belangrijk voor onze gezondheid en welbevinden.

In de beemd laten we ze groeien, de bomen, met lage kruinen en wilde kronen.   Ga maar eens kijken aan Graetmolen of in de Broekbeemd.

Jan Nuijens

22:23 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.