dinsdag, 11 juli 2017

De naschokken van de storm.

Vandaag kreeg ik een boze en gefrustreerde mail binnen van onze conservator. En terecht. Want een hout-fima die bezig is met het kappen van de populieren in de Grote Beemd had bij haar werken een mooie houtkant volledig naar de filistijnen geholpen. En nog erger, om hun hout uit te slepen gewoon door een mooi bosje van Limburgs Landschap een doorgang gemaakt. Niet netjes, maar met de botte bijl en dit zonder enig overleg. Struiken en bomen uitgetrokken en gewoon aan de kant geduwd met een bulldozer. Een echte ravage. Gelukkig was een eeuwenoude veldesdoorn net aan hun sloopwerk ontsnapt.

IMG_0868.JPG

Groter, sneller.

Deze firma's willen hun kappingen zo snel als mogelijk uitvoeren en naar de volgende job snellen. Want tijd is geld. En daarom arriveren ze met grote machines. Heel grote machines. Veel te groot om secuur werk uit te voeren in bossen of natuurgebieden. Hierdoor worden zo goed als geen bomen of struiken gespaard. Zeker niet op het perceel dat ze gaan kappen. Maar ook op de wegen van en naar dat perceel. Alles wat in hun weg staat moet tegen de vlakte. Zo werd er ook een hooiland met dotterbloemen volledig kapot gereden. Hun drijfveer is centen en natuur kan hen niet echt veel schelen. De eigenaar van de gekapte percelen zat ook verveeld met de situatie en had het liever anders gezien. Maar het kwaad is jammer genoeg geschied. De kapper mag zich wel aan een bezoekje van onze boswachter verwachten.

11 juli 170001.jpg

Dit was een prachtig bosje.

11 juli 170001-3.jpg

Deze oude veldesdoorn kreeg ook een stevige tik.

11 juli 170001-4.jpg

De ravage in de houtkant.

Nastorm.

En we mogen ons voorbereiden op meer van deze beelden vrees ik. Want in beide beemden zullen nog heel wat bomen moeten gekapt en uitgesleept worden (want dat is hier nog niet gebeurd). En dit kan meestal niet zonder schade. Stel je voor dat het nu nog eens nat weer was geweest. Je kent het gezegde van de omelet en de eieren. Dat weten wij ook wel. Maar deze keer was het ei dat werd gebroken toch net iets te groot. Deze keer een stukje bos, dan weer een houtkant, daar een haag en hier een hooilandje. En zo wordt het stukje historische natuur telkens weer wat kleiner. 

Er zullen dus nog heel wat eieren worden gebroken met de kapwerken die ons nog te wachten staan. En we zullen er alles aan doen om die brekende eieren zo veel als mogelijk te beperken. Maar helemaal zonder kleerscheuren gaan onze gebieden hier niet uitkomen. Is dit erg ? Jazeker. Is dit frustrerend ? Als je dat maar weet. Is dit een ramp ? Tja, de natuur zal het wel weer oplossen. Gaan wij het opgeven ? Neen verdomme, integendeel. Na de frustratie gaan we er met dubbele moed weer tegenaan. We laten onze Wellense natuur niet in de steek.

Op mijn terugweg van de plaats des onheils vloog er aan de beek een weidebeekjuffer voor mij op. Met haar typische onbeholpen vlucht trok ze mijn aandacht. Iets verder ging ze op een overhangende grasspriet zitten vlak boven het stromende water aan de vistrap. Ze liet mij haar enkele minuten bewonderen. Alsof ze mij wilde zeggen : "Trek het je niet te erg aan. We gaan er samen verder tegen aan". En dat is wat we gaan doen.

weidebeekjuffer0001.jpg

21:47 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Verhaal winding heel mooi ,maar de rest zou schadevergoeding vragen en dit gebruiken voor een nieuw
stuk Natuurpunt te plaatsen

Gepost door: Filip berden | maandag, 17 juli 2017

De commentaren zijn gesloten.