woensdag, 19 juli 2017

Het zuiden nadert.

Tijdens deze vakantieperiode trekken heel wat gezinnen naar het zuiden. Op zoek naar de zon. En die is blijkbaar op dit moment daar ruimschoots te vinden. Maar wat wij merken is dat dat zuiden ook stilaan naar ons toekomt. Heel wat zuiderse soorten duiken meer en meer op in ons landje. Een gevolg van de klimaatopwarming.

Kleurrijk.

En in een eerste reactie zijn we daar niet echt rouwig om. Denk maar aan soorten als roodkopklauwier, hop, slangenarend en bijeneter. Soorten waar we vroeger reizen voor planden naar Spanje, Hongarije of het zuiden van Frankrijk. En nu duiken deze soorten met de regelmaat van de klok bij ons op. 

Merops_apiaster_(1).jpg

De kleurenpracht van bijeneters.

Laten we de bijeneter eens van wat dichterbij bekijken (hij is het zeker waard). Tientallen jaren geleden een enkeling die opdook en die dan horden vogelkijkers trok. Maar nog niet zo lang geleden waren de eerste broedgevallen bekend in Oost-Vlaanderen. En vanaf 2007 doken ze ook af en toe op in onze regio. Een soort die bij elke waarnemer een zuiders gevoel oproept van brandende zon over een uitgedroogd landschap. Maar als we de berichtgeving over de laatste periode van onze weerman en weervrouw even herbeluisteren komt dat fenomeen hier nu ook voor. Dus voelt deze soort zich hier misschien beter thuis dan dat wij denken.

Schermafbeelding 2017-07-19 om 18.04.30.png

Waarnemingen in onze regio van bijeneter sinds 2005.

Kleine grut.

Maar dat de hele santebeklan aan het opschuiven is kan je nog veel beter zien aan de andere soortengroepen. Bij de insecten, vlinders en libellen zie je ook steeds vaker soorten opduiken die eigenlijk thuishoren in het warme zuiden. Bij de libellen maken ze het ons makkelijk en staat er gewoon zuidelijk voor. De zuidelijke glazenmaker, de zuidelijke heidelibel, de zuidelijke oeverlibel. Ze duiken hier plots allemaal op. Eentje was zelfs zo vriendelijk om in onze eigen Grote Beemd een tijdje op bezoek te komen. Tussen zijn plaatselijke familiegenoten vloog hij dapper rond aan de pas gegraven poelen en beekjes aan Graetmolen. Het scherpe oog van onze conservator Gert kon hem (want het is een mannetje) ontwaren tussen al dat libellen-geweld. 

17 juli 20170001-2.jpg

De zuidelijke gast.

Maar de kans is heel groot dat er in onze gebieden en ook elders, zoals bijvoorbeeld in jullie eigen tuin soorten zijn bijgekomen die profiteren van de opwarming van de aarde. Ze breiden hun leefgebied sterk uit onder invloed van voor hen geschikte omstandigheden. Dus dat is toch een goede zaak of niet ? 

Verandering.

Dat is nu net wat we niet weten. De natuur past haar wereldje wonderwel en snel aan aan de gewijzigde omstandigheden. Sommige soorten verdwijnen (en dat zijn er blijkbaar heel wat de laatste decennia) en anderen profiteren van de omstandigheden. De natuur veranderd en kan dit snel doen. Maar wij, de superieure mensheid, hebben het daar misschien wat moeilijker mee. Nog steeds denken heel wat mensen dat het allemaal wel meevalt. Anderen, meestal wetenschappers, waarschuwen ons al jaren dat het anders zal moeten. Want wij zijn blijkbaar een soort die zich niet zo makkelijk aanpast. De natuur zet ons op het lijstje van soorten die gaan verdwijnen. Hopelijk kunnen we het tij nog keren. Het is alvast de hoogste tijd. De zuiderse gasten geven ons een niet mis te verstane boodschap.

18:28 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

dinsdag, 11 juli 2017

De naschokken van de storm.

Vandaag kreeg ik een boze en gefrustreerde mail binnen van onze conservator. En terecht. Want een hout-fima die bezig is met het kappen van de populieren in de Grote Beemd had bij haar werken een mooie houtkant volledig naar de filistijnen geholpen. En nog erger, om hun hout uit te slepen gewoon door een mooi bosje van Limburgs Landschap een doorgang gemaakt. Niet netjes, maar met de botte bijl en dit zonder enig overleg. Struiken en bomen uitgetrokken en gewoon aan de kant geduwd met een bulldozer. Een echte ravage. Gelukkig was een eeuwenoude veldesdoorn net aan hun sloopwerk ontsnapt.

IMG_0868.JPG

Groter, sneller.

Deze firma's willen hun kappingen zo snel als mogelijk uitvoeren en naar de volgende job snellen. Want tijd is geld. En daarom arriveren ze met grote machines. Heel grote machines. Veel te groot om secuur werk uit te voeren in bossen of natuurgebieden. Hierdoor worden zo goed als geen bomen of struiken gespaard. Zeker niet op het perceel dat ze gaan kappen. Maar ook op de wegen van en naar dat perceel. Alles wat in hun weg staat moet tegen de vlakte. Zo werd er ook een hooiland met dotterbloemen volledig kapot gereden. Hun drijfveer is centen en natuur kan hen niet echt veel schelen. De eigenaar van de gekapte percelen zat ook verveeld met de situatie en had het liever anders gezien. Maar het kwaad is jammer genoeg geschied. De kapper mag zich wel aan een bezoekje van onze boswachter verwachten.

11 juli 170001.jpg

Dit was een prachtig bosje.

11 juli 170001-3.jpg

Deze oude veldesdoorn kreeg ook een stevige tik.

11 juli 170001-4.jpg

De ravage in de houtkant.

Nastorm.

En we mogen ons voorbereiden op meer van deze beelden vrees ik. Want in beide beemden zullen nog heel wat bomen moeten gekapt en uitgesleept worden (want dat is hier nog niet gebeurd). En dit kan meestal niet zonder schade. Stel je voor dat het nu nog eens nat weer was geweest. Je kent het gezegde van de omelet en de eieren. Dat weten wij ook wel. Maar deze keer was het ei dat werd gebroken toch net iets te groot. Deze keer een stukje bos, dan weer een houtkant, daar een haag en hier een hooilandje. En zo wordt het stukje historische natuur telkens weer wat kleiner. 

Er zullen dus nog heel wat eieren worden gebroken met de kapwerken die ons nog te wachten staan. En we zullen er alles aan doen om die brekende eieren zo veel als mogelijk te beperken. Maar helemaal zonder kleerscheuren gaan onze gebieden hier niet uitkomen. Is dit erg ? Jazeker. Is dit frustrerend ? Als je dat maar weet. Is dit een ramp ? Tja, de natuur zal het wel weer oplossen. Gaan wij het opgeven ? Neen verdomme, integendeel. Na de frustratie gaan we er met dubbele moed weer tegenaan. We laten onze Wellense natuur niet in de steek.

Op mijn terugweg van de plaats des onheils vloog er aan de beek een weidebeekjuffer voor mij op. Met haar typische onbeholpen vlucht trok ze mijn aandacht. Iets verder ging ze op een overhangende grasspriet zitten vlak boven het stromende water aan de vistrap. Ze liet mij haar enkele minuten bewonderen. Alsof ze mij wilde zeggen : "Trek het je niet te erg aan. We gaan er samen verder tegen aan". En dat is wat we gaan doen.

weidebeekjuffer0001.jpg

21:47 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

woensdag, 05 juli 2017

De ellendige ever.

Het stond in de kranten en haalde zelfs het TV-journaal. In Beringen werd een vrouw aangevallen door een op hol geslagen everzwijn. Geen lachertje als je zo een kolos naar je toe ziet stormen. En het is een ervaring die ik niemand toewens. En als ik de commentaren las van de experts hoogst uitzonderlijk. Want wilde varkens schuwen de mens als de pest. Ze zorgen wel voor omgewoelde gazons, akkers en voetbalpleinen. Maar doen dit altijd buiten het zicht van menselijke ogen. Als die opduiken kiezen ze heel snel het hazenpad of in dit geval het everpad. Het zou dan ook volgens de krant en de TV gaan om in gevangenschap gekweekte en ontsnapte of losgelaten dieren. Dat was mij uit de berichten niet zo heel duidelijk.

Unknown.jpeg

Bestelling.

De mededeling dat de terreur-varkens kwamen van een ondertussen bijna veroordeelde onverlaat was zeer kort en zonder extra info. Maar mij viel dit toch op. Want voor wie of wat werden deze varkens gekweekt? Niet om ze in het reguliere vleescircuit te brengen. Want dat is niet strafbaar mits de nodige vergunningen. Neen, er stond duidelijk dat de overtreder werd gevat wegens inbreuken tegen de jachtwetgeving. Dus de bestemmeling is bij deze gekend. Want jammer genoeg lopen er nog steeds jagers rond die alles bekijken met dollartekens in hun ogen. Er gaat namelijk, vergis u niet, aardig wat centjes om in het jachtgebeuren. Zo moeten gasten vaak een aardige duit neertellen om op een jacht te mogen gaan meeknallen. En die gasten willen als het even kan waar voor hun geld. Beestjes uitzetten is dan ook nog steeds schering en inslag om deze heren en af en toe dames te plezieren. En dit zonder veel rekening te houden met de mogelijke gevolgen voor de natuur en in dit uitzonderlijke geval andere bosbezoekers.

Achterpoortje dicht.

Deze "pensjagers", zoals wij ze noemen, deinzen niet snel terug om hun knal-beestjes in het veld te krijgen. De kans dat ze worden gevat is dan ook maar iets groter dan winnaar te worden van de Lotto. Ze moeten hen al op heterdaad betrappen en dan nog verdwijnen heel wat pv's in de vuilbak. En de bestrijders van dit onrecht zijn ook onderbemand zodat de pakkans heel miniem is. Gelukkig werd een ridicuul achterpoortje door Vogelbescherming Vlaanderen na een lange juridische dicht geklapt. Het "redden" van bedreigde fazantenlegsels om de jonge dieren daarna uit te zetten is al een tijdje verboden.

Maar toch zien we elk najaar plots verloren boskiekens opduiken. ik weiger om ze fazanten te noemen uit respect voor fiere wilde hanen die er in slaagden om de hagel al jaren te ontwijken en met klapperende vleugels mij soms begroeten op mijn ochtendwandelingen. Een enorm contrast met de in volières gekweekte kiekens die je kan herkennen aan het feit dat ze jou zien als de jachtwachter die hen moet komen voederen zodat ze niet voor het afschot al het loodje leggen. En soms, bij minder oplettende pensjagers, aan de plastieken klemmetjes op hun snavel om het pikken op lotgenoten te voorkomen. Je ziet ze verdwaasd rondlopen, niet wetende waar naartoe, op zoek naar die voederbak of dat schuthok waar ze even voordien nog konden op rekenen.

fazant1_vogelenzoogdierenopvangcentrum.gif

Gast-wild.

Sommigen gaan nog een stapje verder en kiezen ervoor om nieuw vlees in de kuip te gooien. Zo waren er de muntjaks in de Diepenbeekse beemden. Een dwerg-antilope die normaal in China thuis hoort. Volgens mij zijn die niet via een goedkope vlucht van Ryanair of een cruiseschip met chinese bemanning hier aangekomen. Of wat dacht u van het opduiken van aziatische steenpatrijzen in de Wellense plantages. De pensjagers die dit op hun geweten hebben zwijgen beter over het beschermen en beheren van hun gebieden voor de inlandse patrijs. Hun acties is gewoon een bedreiging voor deze soort die al jaren achteruit boert. Ik kijk met angst uit naar de eerste uitgezette vertegenwoordigers van de Afrikaanse big five omdat een welstellende gast deze op zijn verlanglijstje had aangekruisd.

Hoog tijd dat men in jachtmiddens een komaf maakt met deze praktijken. Het kaf van het koren scheiden en zo de geloofwaardigheid van het jachtgebeuren terug herstellen. Voor zover dat dit nog gaat lukken.

b2816.jpg

19:23 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |