vrijdag, 19 januari 2018

Welkom Naya.

pexels-photo-682375.jpeg

Je kon er echt niet naast kijken de voorbije weken. In alle kranten en journaals was het één van de hoofdpunten. Er was met 100% zekerheid een wolf gesignaleerd in Limburg. Dat was zo maar eventjes 200 jaar geleden. Niet dat iemand het beest had gezien of met een schimmige foto naar de pers was gestapt. Neen, dit exemplaar had een gps-zender rond haar hals zodat ze op regelmatige tijdstippen een sms-je verstuurde naar de onderzoeker die haar al een hele tijd volgt. Een wolf met een modern tintje als het ware. Dit vrouwtje bleek een tocht van maar liefst 500km achter de rug te hebben en doorkruiste half Europa om uiteindelijk in het bronsgroene eikenhout te belanden.

Dat deze toppredator hier beland is goed nieuws. Maar dat zij hier een tijdje blijft rondzwerven is super. Want dat toont aan dat de jarenlange inspanningen om in onze provincie grotere oppervlaktes natuur te behouden en te beschermen werkt. Want de wolf komt niet op bezoek omdat er een klein bosje op hem ligt te wachten. Deze soort heeft ruimte en aaneengesloten natuur nodig. Ook het feit dat ze hier is geraakt toont aan dat op Europees gebied er nog hoop is. Want ook hiervoor zijn aaneengesloten natuur en verbindingen tussen die natuurgebieden nodig. Blijkbaar zijn die dan toch nog aanwezig.

Jammer genoeg is de kans heel klein dat we Naya gaan ontmoeten in levende lijve. Wolven zijn zeer schuwe en dus bijna onzichtbare bewoners. Als je weet dat je in landen waar er nog wat meer zitten om er eentje te zien ofwel met een gespecialiseerde gids op pad moet, ofwel een (meestal te dure) hut moet huren waar ze met voedsel worden gelokt of het geluk moet hebben dat dat van een lotto-winnaar dicht benaderd. Hier zit maar één exemplaar dat er alles aan gaat doen om ons mensen niet tegen te komen. Mission impossible.

Hopelijk is Naya de voorbode van meer van deze schitterende dieren. Want we kunnen ze gebruiken. De reeën, everzwijnen en andere nu oprukkende soorten kunnen al beginnen beven. Het zijn deze toppredators die de overlast in sommige gebieden mogelijk onder controle kunnen krijgen. Wij zullen moeten leren leven met deze nieuwe (eigenlijk heel oude) buren. En af en toe zal er ook wel eens een stukje vee sneuvelen, maar we zullen de bluts met de buil moeten nemen. Zelf moeten we ons geen zorgen maken. Wij staan niet op het menu. Tenzij je elke avond met een rood kapje een een mandje vol koekjes door het donkere bos wandelt. Maar misschien is er dan wel wat meer niet helemaal in orde...

cappuccetto-374x260.jpg

 

17:15 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.